logo

NOVAS DA COORDINADORA

Abr03

Novo Equipo de Goberno na Coordinadora Estatal de ONGD

O pasado 1 de abril Coordinadora de ONGD-España celebrou a súa XXXV Asemblea Xeral Ordinaria na que participaron 66 ONGD e 13 Coordinadoras Autonómicas. Nun contexto de enorme preocupación pola situación das persoas refuxiadas e migrantes e pola nula resposta de Europa ante esta crise, o encontro foi inaugurado por unha conferencia a cargo de Helena Maleno, xornalista e investigadora especialista en migraciones e trata de persoas (ver online).

O encontro serviu para aprobar cambios nos Estatutos que permiten facer efectiva a incorporación dunha nova figura socia -entidade asociada- co fin de fortalecer a base social, así como para ampliar o Marco Estratéxico 2012-2016 ata o 2018.

Así mesmo, os indicadores e o procedemento regulador da Ferramenta de Transparencia e Bo Goberno, sufriu modificacións que permiten clarificar as sancións para as entidades que non superan a Ferramenta.

A nova Xunta de Goberno Estatal conta coa presenza de Gema Filgueira, Vicepresidenta da Coordinadora Galega de ONGD, como Vicepresidenta Segunda. Esta son as persoas que conforman o nonvo equipo de goberno:

  • Andrés Rodríguez Amayuelas, da Coordinadora de ONGD de Castilla e León. Presidente
  • Francesc Mateu i Hosta, de Oxfam Intermón. Vicepresidente 1º
  • Gema Filgueira Garrido, da Coordinadora Galega de ONGD. Vicepresidenta 2ª
  • Jaime Bará Viñas, de Cruz Vermella Española. Secretario
  • Ramón Muñagorri Triana, de Alianza pola Solidariedade. Vocal
  • Marco Gordillo Zamora, de Mans Unidas. Vocal
  • Anxo González Navas, de Axuda en Acción. Vocal
  • Marta Igrexas López, do Movemento pola Paz (MPDL). Vocal
  • María do Mar Palacios Córdoba, de InteRed. Vocal
  • Irene Ortega Guerreiro, de Entreculturas. Vocal
  • Manuel Gómez Galán, de CIDEAL. Vocal
  • Manuel Martínez Ocón, da Coordinadora Andaluza de ONGD. Vocal
  • Ana Fernández Noya, Sede. Vocal
  • Clarisa Giamello, da Fundación Educación e Cooperación (EDUCO). Vocal
  • Felipe Noya Álvarez, Médicos do Mundo. Vocal


A Asemblea Xeral aprobou,ademais, unha resolución que alerta sobre as principais preocupacións e retos que temos por diante, e a necesidade de afrontalos xuntas, da man de distintas organizacións e colectivos sociais.

RESOLUCIÓN

En abril de 1987, a Comisión Mundial sobre Medio Ambiente e Desenvolvemento publicou o seu informe “O noso futuro en común” afirmando que era posible alcanzar niveis de vida dignos sen comprometer as necesidades das xeracións futuras e respectando a esfera pequena e fráxil que é a Terra na inmensidade do universo. Era a primeira vez que no ámbito internacional se empregaba o termo sostenibilidade. Aínda que o documento alertaba sobre os problemas medioambientais causados polos seres humanos, tamén afirmaban que “temos o poder de reconciliar os asuntos humanos coas leis naturais e prosperar no proceso”.

30 anos despois, as evidencias que arroxan estudos e estatísticas demostran que ese poder non se empregou de forma efectiva. Mentres a economía mundial creceu nun 75% entre 1992 e 2010, a desigualdade seguiu crecendo en leste mesmo período, ata acadar situacións tan obscenas como que 8 homes multimillonarios acaparen a mesma riqueza que a metade da poboación do planeta, 3.600 millóns de persoas. Cando 1.400 millóns de persoas viven en condicións de pobreza extrema e 1.000 millóns pasan fame, as nosas sociedades se fracturan e se debilitan. Nin sequera fomos capaces de romper a desigualdade de xénero que impiden que o 50% da poboación goce plenamente dos seus dereitos e oportunidades e que supón que o 70% das persoas pobres sexan mulleres. Uns poucos se enriquecen a costa de empobrecer á inmensa maioría e a costa de maltratar o planeta que habitamos.

O planeta, ao bordo do abismo

Nos últimos cincuenta anos, transformamos os ecosistemas de xeito máis rápido e extensiva que en ningún outro período da historia, o que contribuíu a mellora das condicións de vida en moitos lugares do mundo pero tamén a unha substancial e irreversible perda da biodiversidade da Terra. Só entre 1970 e 2012 a poboación mundial de peixes, aves, mamíferos, anfibios e réptiles diminuíu un 58% coa conseguinte degradación de ecosistemas e incremento dos riscos de alteracións imprevisibles.

Este panorama levou a que a idea do cambio climático como hipótese a finais dos oitenta dea paso a un amplo consenso científico sobre a súa presenza e efectos, ao constatar que a temperatura media da superficie terrestre e oceánica aumenta cada vez máis rápido a causa do incremento da concentración atmosférica en CO2 que, á súa vez, está vinculada aos modos de produción e estilos de vida contemporáneos. Non en balde a esta época xa se lle está denominando antropoceno. Só nos últimos 40 anos duplicamos a nosa pegada ecolóxica e actualmente necesitamos dous planetas para prestar os servizos que reclama o sistema actual de consumo, aínda que si tratásemos de vivir ao ritmo dos EEUU necesitariamos seis. É unha inxustiza que as poboacións que menos contribuíron ao quentamento global sexan as máis vulnerables ás súas consecuencias.

A maior crise de migración e refuxio desde a II Guerra Mundial

65 millóns de persoas se viron obrigadas a abandonar os seus fogares
. Algunhas, precisamente, polo cambio climático; outras por guerras e complexos conflitos; por violacións sistemáticas de dereitos humanos ou por pura miseria. Mentres tanto, o comercio de armas continúa ao alza. Aínda que se descoñecen os datos totais, calcúlase que a industria armamentística mobiliza 100.000 millóns de dólares ao ano. Como descoñecidas son as actuacións das empresas extractivas que esquilman os recursos naturais de amplas zonas do planeta. Unhas 25.000 persoas morren ao día de fame sen que merezan un só titular nos medios. Asistimos á peor crise humanitaria dos últimos 70 anos. Nacións Unidas alerta do risco de fame para 20 millóns de persoas.

E mentres millóns de persoas se ven expulsadas dos seus fogares, se constrúen muros, s se violan dereitos humanos nas fronteiras e expulsándose a quen buscan unha vida digna. Co paradoxo de que a todas estas vítimas do noso sistema están sendo criminalizadas cun discurso xenófobo que cada vez aglutina máis xente e que nos retrotrae a épocas que parecían superadas.

Cada vez é máis evidente que non hai crises separadas, ambiental, social e de valores, senón unha complexa crise socio-ambiental e de valores. As liñas para a solución requiren unha aproximación integral para combater a pobreza, para devolver a dignidade ás persoas excluídas e, simultaneamente, coidar a natureza e garantir os dereitos humanos en calquera lugar do mundo.

Axendas internacionais diversas

En setembro de 2015, as persoas representantes de Nacións Unidas aprobaron os Obxectivos de Desenvolvemento Sostible que conforman a coñecida como Axenda 2030. Presentouse como un novo contrato entre as nacións do planeta caracterizado pola transversalidade dos tres alicerces do desenvolvemento sostible: económico, social e ambiental, pola universalidade da súa aplicación e pola súa integralidade ao non establecer obxectivos máis importantes que outros. Este novo acordo marco está formulado en torno a cinco eixes centrais: planeta, persoas, prosperidade, paz e alianzas, que invitan a unha acción concertada, aínda que non vinculante, para resolver ou minimizar os graves problemas actuais.

Con todo, non hai que caer na tentación de pensar que é a única axenda, nin sequera a máis relevante, na que se toman as decisións que afectan ás causas da pobreza, a desigualdade e a insostenibilidade. É un marco de referencia que está en disputa con outros que pretenden resolver os problemas pola vía do crecemento ilimitado, os acordos comerciais, as armas, o peche de fronteiras ou o ultranacionalismo económico. Máis aló do comprensible entusiasmo oficial, derivado do feito de que 193 países se puxesen de acordo nun texto que recolle os mellores desexos para os próximos 15 anos, o resultado para moita xente foi menos ambicioso do que nos gustou, pois houbo unha omisión das garantías en términos de dereitos humanos.

Somos conscientes de que esta Axenda non terá ningunha viabilidade si a cidadanía e os actores sociais, políticos e económicos non identifican nela unha oportunidade de prosperidade solidaria dentro do respecto aos límites do planeta, utilizándoa como ferramenta de incidencia política e social a todos os niveis. E para iso, é necesario aterrar os Obxectivos de Desenvolvemento Sostible o máis cerca posible das persoas, das súas preocupacións e os seus anhelos. Por iso é polo que a apropiación dos mesmos pola sociedade organizada e as administracións locais e autonómicas de forma coordinada, debera ser o primeiro paso que a dar.

Así mesmo, para o avance na Axenda é fundamental insistir na Coherencia de Políticas para o Desenvolvemento Sostible. Máis aló do tecnicismo, o que queremos poñer de relevo é a urxente necesidade de mellorar a calidade da acción dos gobernos cun mecanismo esencial á hora de despregar a axenda. Os máximos responsables políticos, que van a ter a responsabilidade de definir os indicadores e cumprir metas e obxectivos, necesitarán dunha análise acertada e honesta que axude a detectar e corrixir as incoherencias da acción política para conseguir que toda a acción gobernamental camiñe na dirección correcta sen que uns impulsos contrarresten a outros.

Xuntas somos máis fortes

Xunto a un amplo abanico de organizacións do ámbito da acción social, do ecoloxismo, de defensa dos dereitos humanos e dos dereitos das mulleres, da economía social e solidaria, do mundo académico e sindical transmitimos ao goberno a importancia de avanzar na apropiación da Axenda 2030 cun liderado e coordinación ao máximo nivel de goberno, adscrito á Presidencia.

Ademais, nestes últimos anos, esforzámonos en acompañar eses procesos, con reflexións internas e externas, con cambios nas nosas estruturas, e co achegamento a outros actores sociais. E camiñamos en paralelo, en múltiples lugares, a distintos ritmos. Exemplo diso son as plataformas de Pobreza Cero, a Alianza Española contra a Pobreza, o proceso de Futuro en Común, as accións contra o TTIP e as mobilizacións en favor dos dereitos das persoas refuxiadas e migrantes.

Queremos avanzar nunha reflexión compartida con outros sectores, en torno aos eixes estratéxicos que nos poden axudar a propoñer outro desenvolvemento, onde as persoas e o planeta sexan o centro; onde identifiquemos os principais factores que imposibilitan ou facilitan ese desenvolvemento; e, especialmente, ás estratexias e alianzas con maior potencial de transformación social. Propoñémonos un camiño colectivo de reflexión, a partir das múltiples experiencias e visións, cara a unha nova forma de interpretar e actuar sobre a realidade, polo que seguiremos apostando tanto por Futuro en Común como por Quórum Global, como procesos de encontro, debate e construción dunha cidadanía crítica con perspectiva global, vixiante e activa.

As organizacións de cooperación para o desenvolvemento estamos convencidas de que pasar da acción local á xustiza global só será posible si o facemos xunto a outras organizacións sociais e tratando de recuperar a alegría de traballar por “un desenvolvemento social, económico, cultural e político; no que todas as persoas, sen discriminación, poden exercer o seu dereito a participar de forma equitativa para mellorar constantemente o seu benestar”.

Coordinadora Galega de ONG para o Deselvolvemento
Rúa dos Basquiños, 33 1º A, Santiago de Compostela | Tlf: 981585189 | sensibilizacion@galiciasolidaria.org

Reconocimiento - CompartirIgual (by-sa)

Os contidos de esta web están baixo unha licenza Creative Commons se non se indica o contrario